Deze winter is er een van 'lang, lang geleden, toen de dieren nog spraken', met dikke pakken sneeuw en krakende vorst. Prachtig vinden we dat in oude, ietwat melige verhalen die zich afspelen in een wereld zonder strooizout, platte accu's en ochtendlijke files. En op kerstkaarten, daar ook. Verder is de sneeuw alleen maar lastig. Tenminste, dat begrijp ik uit de blikken vol afschuw die me ten deel vallen als ik mijn verrukking durf uit te spreken over al die schoonheid die ons zomaar gratis ten deel valt en die, alle verhoudingen in acht genomen, ook al te snel weer zal verdwijnen.
Of ik dan niet weet wat voor ellende die sneeuw allemaal veroorzaakt?!?
Jawel, jawel. Uit piëteit met de slachtoffers demp ik mijn 'ooh's!' en 'aaah's!'. Maar ik kan het niet helpen. Ik blijf het prachtig vinden, prachtig, prachtig, prachtig. Diep in mijn hart wilde ik wel dat de dooi nooit kwam.
Was ik maar in een oud en melig boek geboren.