Deze winter is er een van 'lang, lang geleden, toen de dieren nog spraken', met dikke pakken sneeuw en krakende vorst. Prachtig vinden we dat in oude, ietwat melige verhalen die zich afspelen in een wereld zonder strooizout, platte accu's en ochtendlijke files. En op kerstkaarten, daar ook. Verder is de sneeuw alleen maar lastig. Tenminste, dat begrijp ik uit de blikken vol afschuw die me ten deel vallen als ik mijn verrukking durf uit te spreken over al die schoonheid die ons zomaar gratis ten deel valt en die, alle verhoudingen in acht genomen, ook al te snel weer zal verdwijnen.
Of ik dan niet weet wat voor ellende die sneeuw allemaal veroorzaakt?!?
Jawel, jawel. Uit piëteit met de slachtoffers demp ik mijn 'ooh's!' en 'aaah's!'. Maar ik kan het niet helpen. Ik blijf het prachtig vinden, prachtig, prachtig, prachtig. Diep in mijn hart wilde ik wel dat de dooi nooit kwam.
Was ik maar in een oud en melig boek geboren.
Wat deed het deugd te zien hoe kinderen weer met de slee van de heuveltjes langs de wegen naar beneden roetjsen, wat een zin had ik ook om mee te doen! Spijtig dat ik wat immobiel ben momenteel want anders had ik al een sneeuwballen gevecht gedaan, een sneeuwman gemaakt, slee gaan halen en gewoon urenlang gaan wandelen. Het is zalilg, zalig, zalig...
BeantwoordenVerwijderenEnkel de koude vind ik zo lastig maar de pracht van het sneeuwtapijt maakt alles goed.
Inderdaad, als het waait, blijf ik ook liever binnen. Siem krijgt het dan wel erg koud op de slee. Ik kan niet genoeg krijgen van het wandelen, maar mis de hond nu wel...
BeantwoordenVerwijderenIk geniet ook met volle teugen.
BeantwoordenVerwijderenMaarre... toen ik tien was, spraken de dieren al niet meer hoor :-)
"Was ik maar in een oud en melig boek geboren"
BeantwoordenVerwijderenLijkt mij toch wat onpraktisch.
zoo mooi !
BeantwoordenVerwijderen