Het restje van de dag

Er gaat een verhaal dat er ergens in Frankrijk - het kan ook een ander land geweest zijn, maar niet Nederland, want dan werd het een goedkope Hollandermop - dat ergens dus een eetgelegenheid bestond waar eeuwenoude soep werd geserveerd. Dat ging zo: de soep van de dag werd gemaakt met het restje van de vorige avond. Na ampele weken, laat staan maanden of jaren, was er van de oorspronkelijke soep - de oersoep zeg maar - uiteraard geen molecule meer te bespeuren. Maar net zoals dat geldt bij een homeopathische verdunning is het de gedachte die telt; in het geval van de soep een zeer intrigerende gedachte.
Dat herinnert mij aan een voorval uit mijn kindertijd. Ik moet iets onnozels of doms hebben gezegd, wat het was weet ik niet meer en doet er trouwens niet toe. De reactie van mijn vader echter ben ik nooit vergeten. Niet vies van dramatiek stak hij theatraal zijn wijsvinger in de lucht. 'Denk jij soms dat deze vinger dezelfde vinger is die ik had als kind? Dat hij alleen maar een beetje was gegroeid? Dat heb je helemaal fout. Het is een volledig andere vinger, met compleet nieuwe cellen, want de cellen uit mijn kinderjaren zijn al lang geleden vervangen en vergaan.'
Alzo sprak hij en zijn woorden plompten als stenen in mijn ziel en zonken naar de bodem.
Sinds die dag ben ik doortrokken van een besef van vergankelijkheid en zin voor historie, wat in wezen hetzelfde is. In welke cellen van mijn brein werden die merktekens gedrukt en wanneer zullen ook zij verdwijnen? Want de tijd neemt geen genoegen met een vinger: hij wil een hand, een arm, het hele lijf.
Maar nu terug naar mijn vader. De vinger waarmee hij toen naar mij wees, bestaat ook allang niet meer. Mijn vader zelf gelukkig nog wel. Het vervangen van de cellen dat mij als kind zo'n angst aanjoeg, blijkt immers een slimme methode te zijn om de dood op afstand te houden. Wij worden van dag tot dag vernieuwd: snel en trefzeker als we jong en zacht en soepel zijn, trager en strammer naarmate de jaren klimmen, tot de machine hapert, stilvalt, of integendeel op hol slaat als de groei in woeker verkeert. Het is de avond die zovelen vrezen.
Maar morgen meer daarover - of overmorgen, of nog later. Schrandere lezertjes hebben ondertussen allang ontdekt dat deze blog volgens het aloude recept van de oersoep wordt gebrouwen. Met de restjes van de dag.